Mustafa Kemal’i 67 yıl önce bir Cuma günü tanımıştım

 

ALİ FUAT CEBESOY

O zamanki adı «Mekteb-i Harbiye-i Şahane» olan Harp Oku­lu’nun Dahiliye Müdürü Albay İbrahim Bey, nöbetçi subaylardan birini çağırdı:

— Salacaklı Ali Fuat Efendi, imtihanlarını vererek mek­tebe kabul edildi. Kendisini birinci sınıfın birinci kısmına götür.

Emrini verdi. Sonra neden lüzum gördü bilmem, ilâve etti:

— Fuat Efendi, Müşir şehit Mehmet Ali Paşa’nın toru­nudur.

Dedem Mehmet Ali Paşa, 93 savaşında (1877-1878) Tuna Orduları Başkumandanı iken şehit düşmüştü. İçimde tatlı bir heyecan vardı. Rüyalarım gerçekleşmiş, ben de dedem, babam, eniştelerim ve ağabeyim gibi asker olmuştum. Bu uğurda sarfettiğim gayretler boşa gitmemişti. Albay İbrahim Bey’in odasından çıkarken heyecandan az daha selâm vermeği unutuyordum. Nöbetçi subayı önde, ben arka­sında okulun koridorlarını geçtik. O zamanlar, talebelerin haf­ta tatilleri perşembe günleri öğleden sonra başlar, cuma ak­şamı sona ererdi. Bugün de cuma olduğu için talebe efendiler, gruplar halinde şen ve şatır okula dönüyorlardı. Aralarında Erzincan Rüştiyesinden tanıdığım bazı simalar da vardı.Kendi odasına geldiğimiz zaman nöbetçi subayı hademe­lerden birine:

— Birinci sınıfın birinci kısım çavuşu Mustafa Efendi bu­raya gelsin.

Emrini verdi. Sonra bana döndü:

— Mustafa Efendi, sizden bir kaç ay, önce Manastır As­kerî îdadisi’nden geldi. Çalışkan, halûk ve zeki bir çocuktur.Onunla iyi anlaş.

Kısa bir müddet sonra içeriye on yedi, on sekiz yaşların­da sarı saçlı, parlak mavi gözlü, sarı bıyıklı, pembe yanaklı,
zayıfça bir çocuk girdi. Giydiği şık Harbiyeli elbisesini mev­zun vücudüne pek yakıştırmıştı. Vakurdu. Nöbetçi subayını selâmladı:

— Emredin efendim.

— .Şenin takımının birinci mangasına, imtihanla Harbiyeye kabul edilen Salacaklı Ali Fuat Efendi’nin kaydım yaptık. Alıp gidin. Kendine ne şekilde hareket etmesi lâzım geldi­ğini güzelce anlatın. Askerî idadiden gelmediğini de dikkat nazarına alın.

Sarı saçlı, sarı burma bıyıklı genç Harbiyeli ayaklarını birbirine vurdu.

— Emredersiniz efendim, başüstüne efendim.

Sonra bana döndü. Gayet nazik bir tavırla:

— Buyurun arkadaş, dedi, gidelim.

İkimiz kapıdan birlikte çıktık. Yanyana yürüyorduk. Fa­kat kolundaki üçü kırmızı ve biri sarı olan şeridi farkedince
duraladım. Askerlikte kıdem ve rütbe esastı.

— Siz önden geçin çavuşum, ben sizi takip edeyim.

Bu hitabımdan memnun oldu. O önde, ben arkada dâhi­liyeden çıktık. İşte, Türk tarihine şan ve şeref veren aziz ve rahmetliarkadaşım Mustafa Kemal’i böyle tanımıştım. Üzerinden alt­mış küsur yıl geçmiş olmasına rağmen o cuma akşamını hâlâ ve bütün heyecanı ile hatırlarım.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

 

Haber Bültenimize Kaydolun

Türkçe Tarih'in yeni içeriklerinden en önce siz haberdar olun.

Bunları da okumak isteyebilirsiniz

Vatan, millet ve Türklük fikirleri

Mustafa Kemal, çok güzel giyinir, çok güzel konuşur, kimseyi kırmaz, terbiyeli bir çocuktu. Doğup büyüdüğü Selanik’in batıyla daha çok bağlantılı bulunması sebebiyle olacak, dikkati çeken fikirleri vardı. Etrafına topladığı arkadaşlarla…

Emil Ludwig’in kaleminden Atatürk

Ankara’ya niçin geldiğimi soruyorsunuz. Önce, büyük kurtarıcınız Cumhurbaşkanı Gazi Hazretleri’ni görmek için geldim. Çünkü zamanımızın hemen bütün devlet adamlarını tanımak isterim. Bundan başka, Birinci Dünya Savaşı sıralarında Türkiye’ye gelmiştim. Dostlarım…

Sevgili kardeşlerim

Aranızda ne kadar mutlu olduğumu nasıl belirtsem bilmem ki?.. Duygularımı tek tek sözcüklerle açıklamış olayım: Sevinçliyim, duyguluyum, mutluyum. Bu durumun içimde yarattığı duygulan, yanınızda şöylece kâğıda geçiriverdim. Bunları içinizden bir…