Ah! Ey yeşil ada, ey ana yurdu!
Parçalarken seni şimâlin kurdu,
Nerde, yok mu bu gün bir Altınordu;
İmdâdına koşsun, isterim, hani?

Benzetirim seni saçılan âha
Kudurgan dalgalı Bahr-ı Siyâha;
Öksüzsün, esirsin deyip imâle
İnliyorsun fakat dinleyen hani?

Altın destanlı günlerin vardı
Güneşin bir melek gibi dolardı
Lâkin zulümlerle saçın ağardı
Menkıbeni yazıp söyleyen hani?

Ey vatan, ey ana! Ulusun, ulu
Her köşen kahraman şehidle dolu
Bilirim sendedir cennetin yolu
Gidip de uğruna can veren hani?

Kırım Mecmuası, c. 1, nr. 1, (3 Mays 1334 / 1918) s. 2

Avatar

Leave a reply