BAHAEDDİN ÖGEL

Elbet sever arardı, Dünyada herkes atı,
Ama atla yaşardı, Türk’ün buydu san’atı.
Atla bezenmiş, kurmuş, birçok kanatlı devlet
Hünerini duyurmuş, olmuş tek atlı millet.
Hep attan yer içerdi, herşeyi Türk’ün attı,
Din, inanç, ekonomi, attan doğmuş hayattı.
Göğü de, dünyası da, efsanevi bir attı,
Günlük yaşantısıysa, baş döndüren sür’attı.
Kementle yakalardı, vahşi bıçkın atları,
Güreştirir, arardı soylu, seçkin atları,
Türklerde her aile, çocuk bile atlıydı,
Düşmanda, felakette ansızın, sür’atlıydı.
Aile ile toplum, saat gibi işlerdi.
Disiplinsizlik hele, hep ölümle biterdi,
Sulhta da, savaşta da yeri, işi herkesin
Sinmişti ruha, başa, belirliydi çok kesin.
Karşılaşsaydı atla, eğer Orta Asyalı
Şüphe yok kaçamazdı, yaya er Ispartalı.
Yazın yaylakta idi, gönlünce eğlenirdi,
Kışın kışlakta idi, milletçe dinlenirdi.
Ne tam şehirli idi, ne de bir köylü idi,
Masmavi ufuklara, atlara sözlü idi.
Yazın serin yaylada, otağda otururdu,
Kışın sıcak kışlada, sarayında uyurdu.
Ne dağlarda dolaşan uçarı deli idi,
Ne şehirde oturan uyur bir veli idi.

TÜRK MİTOLOJİSİ, BİRİNCİ CİLT, BAHAEDDİN ÖGEL, DEVLET KİTAPLARI, BİRİNCİ BASILIŞ, İSTANBUL 1971, S. VIII

Leave a reply

More News